Czy można zostawić małe dziecko samo w aucie
Pomysł na ten wpis napisało życie, a właściwie sytuacja, która miała miejsce w tzw. dużym sklepie. Kończyłem robić zakupy i zauważyłem zdenerwowanie personelu i ogólne zamieszanie. Włączyła mi się ludzka ciekawość – chciałem poznać przyczynę tej sytuacji. Nagle słyszę rozmowę pracowników, że poinformowano ich o przeraźliwie płaczącym dziecku w zamkniętym samochodzie na parkingu obok sklepu. Włączyła mi się wtedy zapadka w mózgu o pojawieniu się problemu, który trzeba rozwiązać. Wiedziałem, że w tym sklepie nie ma możliwości przeczytania komunikatu przez głośniki, bo ich zwyczajnie nie ma. Nim zdążyłem zareagować, a już jedna osoba z personelu zaczęła na cały głos krzyczeć: „Dziecko płacze w samochodzie!”, „Dziecko płacze w samochodzie!”. Nagle ku mojemu zdziwieniu, spokojnym głosem odpowiada na krzyk pewna pani: „To moje dziecko”, wykładając dalej zakupy na taśmę… Wzrok wszystkich w sklepie był zwrócony w jej stronę – zarówno personelu jak i klientów – te kilka sekund milczenia (i tego wzroku) wystarczyło, aby ta pani spokojnym głosem mogła zareagować: „To ja może pójdę teraz do dziecka, a zakupy dokończę później”.
Jestem pod dużym wrażeniem świadomej i konkretnej reakcji personelu i chylę tutaj czoła trzeźwo myślącym paniom za ich działanie. Reakcja ludzi z zewnątrz była również zadziwiająca – wszyscy zgodnie milczeniem i wzrokiem daliśmy do zrozumienia, że pozostawienie małego dziecka w pustym samochodzie jest złe i zażenowanie na naszych twarzach wywołało niesamowite zawstydzenie na twarzy bohaterki tego wpisu. To było tak silne, że żadne słowo czy pouczenie nie dałoby takiego efektu.
Droga Mamo, Drogi Tato
Wyobraź sobie sytuację, w której Twoje dziecko smacznie śpi i chcesz być najlepszą mamą i najlepszym tatą na świecie. Myślisz sobie, że nie będę budził maleństwa i wyskoczę na szybkie zakupy. A jeśli wtedy Twoje dziecko uleje i się udusi? Wiem, Twoje dziecko już nie ulewa, a Ty będziesz tuż obok. Otóż będziesz obok, ale tylko w Twojej dorosłej głowie. Dla dziecka kiedy się przebudzi, będziesz milion kilometrów od niego. Strach i lęk jaki wtedy ogarnie Twoje dziecko może wpłynąć na jego dorosłe życie.
Jeśli jesteś mamą lub tatą, który kiedyś zostawił swoje dziecko w samochodzie w celu załatwienia szybkiej sprawy w sklepie, urzędzie czy tylko po to, aby zapłacić za paliwo – proszę nie rób tego więcej. Jeśli należysz do tych, którzy nie mieli jeszcze okazji aby to zrobić, ale czujesz się zdolny do tego – proszę absolutnie się nie zastanawiaj, tylko tego nie rób. Nie patrz na temperaturę, niech upał nie będzie Twoją jedyną motywacją do podjęcia decyzji, że nie zostawiam dziecka samego w aucie.
Jakie jest prawdopodobieństwo, że samochód stanie w płomieniach w czasie kiedy dziecko zostawisz samo w aucie? Prawie żadne. Jakie jest prawdopodobieństwo, że w czasie kiedy zostawisz samo dziecko w aucie, inny samochód uderzy w nie? Prawie żadne. Jakie jest prawdopodobieństwo, że w tym czasie ktoś będzie chciał ukraść Twój samochód? Prawie żadne. Można mnożyć zagrożenia, które prawdopodobnie wtedy nie wystąpią. Prawdopodobnie i prawie nie oznacza jednak, że nie mogą wystąpić. Bezpieczeństwa dzieci nie można kalkulować i poddawać statystykom. Nie zostawiam dziecka samego w aucie i dzięki temu chronię je od możliwych zagrożeń. Będąc obok niego i z nim mam możliwość na zagrożenie reagować. Pozostawiając dziecko samo, zostawiam je z możliwym zagrożeniem i nie jestem w stanie mu pomóc.
Odpowiedzialność rodziców
Czy wyobrażasz sobie ten moment kiedy dziecko zostało samo w aucie i po powrocie widzisz, że straciło zdrowie lub życie. Jak będzie wyglądało teraz Twoje życie? Czy będziesz mógł żyć z tą świadomością, czy życie w tym momencie również i dla Ciebie się skończy? Uważam, że nie ma sytuacji, która usprawiedliwia zostawienie małego dziecka samego w aucie. Zrobić zakupy, załatwić sprawy urzędowe czy zapłacić za paliwo można zrobić na rękach z nim. Oczywiście są różne sytuacje, które powodują, że nie chcemy lub nie możemy w te miejsca iść z naszym maleństwem, więc wtedy wszystko możemy przecież inaczej zaplanować. Nie chcę być odebrany jako oceniający z góry, nie rozumiejący na przykład sytuacji samotnych matek. Zdaję sobie sprawę, że mogą nas przerastać niektóre sytuacje, i że nie zawsze potrafimy stawić czoła trudnościom, a zniechęcenia są ludzkie. Jednak w tym wszystkim nie możemy wyłączyć naszej odpowiedzialności – cokolwiek będzie się działo ona musi pozostać niezachwiana.
Krzysztof Opeldus (Tata prezes)
Skomentowano 4 razy
Mam 33 lata i do dzisiaj pamiętam dwie sytuacje, kiedy jako kilkuletnie dziecko byłam zostawiona w samochodzie. Dokładnie pamiętam co wtedy czułam i nie mogę zrozumieć dlaczego ludzie to robią. Tak trudno im wyobrazić sobie co może poczuć dziecko, które jeszcze tak mało rozumie?
@Aneta, to niestety często nieświadomość. Myślenie, że przecież w aucie nic nie grozi… Dziękuję za podzielenie się Twoim doświadczeniem. Przywołałaś tym komentarzem również moje. Miałem ok. 10-11 lat czyli nie byłem już wcale taki mały. Pozostawiono mnie w aucie przed sklepem przy temp. +30 stopni, dodając „nic w środku nie ruszaj, bo włączy się alarm”. Pamiętam, że po jakimś czasie wypatrywałem czy rodzina, która mnie zostawiła w tym aucie wraca z powrotem. Brakowało mi tchu i byłem cały mokry. Po powrocie usłyszałem „czemu nie otworzyłeś sobie okien”, no cóż zakodowałem, że mam nic nie ruszać, bo włączy się alarm… To było przykre doświadczenie i dopiero po wielu latach uświadomiłem sobie, że bardzo niebezpieczne dla mojego zdrowia i życia. Jeszcze raz dziękuję i życzę Ci dobrego weekendu, Krzysztof.
O ile zgadzam się z większością wpisu tj. tym ze nie nożna dziecka pozostawiać bez kontroli w samochodzie, to nie rozumiem dlaczego pojawia się „nawet na chwile – nawet zapłacić za paliwo masz iść z dzieckiem”.
Często, nie raz a raczej dziesiątki razy tak zostawiałem na zasadzie, ze ja ide gdzies ale samochód mam cały czas na oku.
Ktoś zechce ukraść samochód? Coz ja w środku wiele nie zmienię jeżeli bedzie odpowiednio uzbrojony – a pewnie bedzie skoro w bialy dzien na stacji benzynowej pod kamerami i moim czujnym okiem jest gotowy to zrobić.
Reszta to wymiana jednego ryzyka na drugie:
– ktos uderzy w samochód w ktorym zostawiles dziecko? A gdybys byl w tym czasie w zaparkowanym samochodzie to co bys zmienił? A jezeli wyjales dziecko z samochodu, a ono akurat ma gorszy dzien albo bylo bardzo senne i upadko i doznalo kalectwa (male prawdopodobienstwo ale dzieci robia sobie krzywdę), a jezeli wyjąłeś dziecko z samochodu i ktos rozjechał twoje dziecko? Co sobie powiesz wiedzac, ze mogles je zostawic w bezpiecznym i przytulnym samochodzie, a zabrałeś na śmierć lub kalectwo?
To samo z pozostalymi ryzykami. Samochod stanie w plomianiach? A co jak miejsce do ktorego zabierasz dziecko zeby zaplacic stanie w plomieniach, adziecko ze strachu zrobi najglupszom rzecz i umrze? Co sobie wtedy powiesz wiedzac ze mogles.je zostawić w bezpiecznym samochodzie?
A co jezeli na stacji przestanie dzialac system platnoaci, albo okaze sie ze jeden z banknotow byl kradziony, kasjer zacznie robic awanture, wzywac policje, a w czasie zamieszania ty sie na chwile zagapisz i dziecko wymsknie sie i wpadnie pod samochod? A moglas zostawic je w bezpiecznym samochodzie na tę chwilę.
„Bezpieczeństwa dzieci nie można kalkulować i poddawać statystykom.”
Bezpieczenstwo dzieci trzeba kalkulowac. Dzieco nigdy nie sa w stu procentach bezpieczne.
„Nie zostawiam dziecka samego w aucie i dzięki temu chronię je od możliwych zagrożeń.”
Z drugiej strony zostawiajac dziecko na chwile w aucie chronisz je od duzo bardziej prawdopodobnych zagrożeń.
Tunkluczowe jest na chwile i „mienie samochodu – tj. tez dziecka na oku”. Pozostawoenie dziecka w samochodzie ktorego nie widziasz na chwile lub dluzej jest niedopuszczalne ale tu nie chodzi o samochod tylko o brak kontroli.
Jezeli masz takie obawy to niestety rada jest tylko jedna. Nigdy nie wyjmuj dziecka z domu, pod zadnym pozorem, bo na chodniku moze potracic je rowerzysta, wsszedzie jest niebezpiecznie. A w domu zakaz spania, bo co jak ty bedziesz spał a dziecku sie uleje?
Równie ważne jak przygotowanie dziecka jest przygotowanie rodziców do sytuacji, w której ich dziecko zostaje samo w domu. Dorośli powinni nauczyć się kontrolować własne obawy i nie przenosić ich na dziecko. Zbyt częste telefony lub nadmierne kontrolowanie sytuacji mogą obniżać poczucie sprawczości i pewności siebie u dziecka. Zaleca się, aby rodzice jasno określili granice kontaktu, ustalili zasady meldowania się oraz dali dziecku przestrzeń do wykazania się odpowiedzialnością. Wspólne ustalanie reguł i spokojne omawianie trudnych sytuacji sprzyja budowaniu zaufania w rodzinie.